W języku arabskim taniec brzucha to raks sharqi, co w dokładnym tłumaczeniu oznacza “taniec orientalny”. Jest to taniec kompleksowy, obejmujący wszystkie rejony ciała, od stóp po czubek głowy. Większość ruchów rozpoczyna się w środkowym rejonie ciała. Kręgosłup pozostaje nieruchomą osią, wokół której krążą biodra i klatka piersiowa. Przy ruchach okrężnych głowy, podczas których głowę trzyma się prosto, kręgosłup jest nieruchomy. Przy tzw. shimmy wibruje miednica i klatka piersiowa. Wibracje te rozluźniają obręcz barkową i obręcz biodrową. Istnieje wprawdzie kilka podstawowych kroków lecz taniec orientalny nie jest tańcem opanowującym przestrzeń. Taneczne ruchy rozchodzą się tutaj rytmicznymi falami przez całe ciało. To ono staje się przestrzenią taneczną - tancerka tańczy ze swoim ciałem i w swoim ciele - i na tym właśnie polega urok tańca orientalnego. Zupełnie inaczej jest w balecie klasycznym, w którym tancerka przemieszcza swoje ciało w przestrzeni poprzez skoki i obroty. Chodzi w nim o stworzenie iluzji lekkości i nieważkości. Tancerze wydają się unosić w przestrzeni. W tańcu orientalnym natomiast pozostają w kontakcie z ziemią. Pozycja wyjściowa, z której powstają ruchy, łączy tancerkę z ziemią. Źródłem tańca orientalnego nie jest siła, lecz umiejętność nawiązywania dobrego kontaktu ze swoim ciałem i bardzo świadomej gry mięśniami. Dlatego przyglądając się shimmy doświadczonych tancerek, odnosimy wrażenie, że są to ruchy proste i niewymagające wysiłku. [Dodano: 15.01.2008]

Skąd pochodzi taniec brzucha?
Stereotypy dotyczące tańca brzucha..
Taniec brzucha jako doświadczenie własnego ciała i wyrażenie swojej osobowości.
Taniec brzucha jako idealny towarzysz w okresie przekwitania
Wizerunek ciała u kobiet Zachodu.
Naukowcy biorą taniec brzucha pod lupę.
Taniec Isztar – miłość i żałoba po synu.
Salome i taniec siedmiu woalów.
Taniec brzucha dla dzieci.